وهابیان بر این‌باورند که «قائل شدن به قدرت مافوق بشریِ انبیاء و اولیای الهی، مستلزم تعارض با قدرت خدای سبحان است»، در حالی که موجودات، هیچ حیثیت استقلالی از خود نداشته و همه هویتشان ربط و وابسته به خداوند متعال است.

گفتمان وهابیان برخلاف ادعایشان، ضد توحید است؛ وهابیت با نگاه باطلی که به توحید و شرک دارند، العیاذ بالله باید به شرکی بودن وساطت حضرت جبرائیل در وحی، واسطه‌گری حضرت میکائیل در رزق، وساطت حضرت اسرافیل در احیاء و واسطه‌گری حضرت عزرائیل در قبض ارواح، اعتراف کنند؛ زیرا براساس گفتمان مذکور، چنین قدرتی از فرشتگان، به‌منزله دست‌اندازی آنها به قدرت خداوند است و منجر به استقلال ذاتی آنان خواهد شد!

نتیجه این باور متضاد، تکفیر مسلمانان است؛ وهابیان با تشبیه اعمال اسلامی مسلمانان مانند استغاثه، شفاعت و تبرک به اعمال شرکی مشرکان عصر جاهلیت، مسلمانان را به شرک و کفر متهم می‌کنند.

در این نوشتار تلاش شده است، تضاد مبانی فکری وهابیت در مرز میان توحید و شرک با مبانی برهانی اسلامی، بیش از پیش روشن‌تر شود. روش بحث در این نوشته، قرآنی، روائی و عقلی است؛ به این صورت که ابتدا مدعای وهابیت با استناد به اقوال شیوخ وهابی تبیین و سپس در مقام نمایان کردن تضاد ادعای آنان، پس از بیان ملاحظات عقلی، تناقضات قرآنی و روائی آن شرح داده می‌شود.

این کتاب دارای چهار فصل است؛

فصل اول شامل تبیین مفاهیم کلی، یعنی تبیین مفهوم اسلام و مفهوم وهابیت است.

فصل دوم درباره تضاد دیدگاه وهابیت با اندیشه اسلامی در توحید و شرک ربوبی است.

فصل سوم شامل تعارض گفتمان ضد اسلامی وهابیت در توحید و شرک «الوهی» با گفتمان قرآن و سنت در کتاب است.

فصل چهارم نیز درباره تعارض گفتمان جریان وهابیت با قرآن و سنت درباره «توحید اسماء و صفات الهی» است.