«گلشن ابرار» در ساختار خود تلاش می‌کند به جای پرداختن صرف به شخصیت‌های منفرد، تصویری جمعی از جریان نخبگانی در تشیع ارائه دهد. هر جلد به معرفی حدود ۵۰ شخصیت اختصاص دارد که در بازه‌ای از عصر غیبت تا دوره معاصر قرار می‌گیرند.

اگر در دوران غیبت، علمایی نبودند که مردم را به سوی حقیقت هدایت کنند و با برهان از دین پاسداری نمایند، مسیر دینداری در جامعه دچار گسست می‌شد.

در ادامه همین نگاه، نقش علما نه یک مسئولیت مقطعی، بلکه بخشی از یک روند تاریخی معرفی شده که در طول قرون، استمرار یافته است.

آنچه در معرفی این مجموعه برجسته می‌شود، قرار گرفتن آن در امتداد یک طرح بلندمدت شرح‌حال‌نویسی است؛ طرحی که بنا دارد چهره‌های اثرگذار جهان تشیع را در قالبی منظم و قابل ارجاع برای مخاطبان حوزوی و دانشگاهی ارائه کند. این شیوه باعث می‌شود مخاطب، به جای مواجهه با زندگینامه‌های پراکنده، با یک تصویر کلی از تداوم یک جریان علمی و فکری روبه‌رو شود.

بر اساس توضیحات ارائه‌شده در مقدمه این مجموعه، ملاک انتخاب افراد صرفاً جایگاه رسمی یا عنوان علمی آنان نیست. آنچه به‌عنوان معیار اصلی ذکر شده، میزان اثرگذاری در حوزه علم، تبلیغ دین و نقش‌آفرینی در زیست فکری جامعه شیعه است.

به همین دلیل، در کنار نام‌های شناخته‌شده‌ای مانند شیخ کلینی، شیخ صدوق، شیخ طوسی، علامه حلی، ملاصدرا، شیخ انصاری، آخوند خراسانی، آیت‌الله بروجردی، امام خمینی (ره) و آیت‌الله العظمی شهید خامنه‌ای، چهره‌هایی نیز معرفی شده‌اند که شاید در سطح عمومی کمتر شناخته شده باشند اما در زمان خود اثرگذاری مشخصی داشته‌اند.

این اثر را می‌توان بخشی از یک پروژه مستمر در حوزه تاریخ‌نگاری نخبگان شیعه دانست؛ پروژه‌ای که هدف آن نه صرفاً ثبت زندگی افراد، بلکه ترسیم تصویری پیوسته از نقش عالمان دین در شکل‌دهی به حیات فکری و فرهنگی جهان تشیع است.