«یک دولت بزرگ اسلامی» بخشی از مسیر مبارزاتی بود که امام راحل رحمت‌الله‌علیه برای برافراشتن توحید در سراسر جهان طرحش را ریخته بود و قرار بود بخشی از هویت انقلابی دل‌بستگان به گفتمان انقلاب اسلامی باشد تا در هوای آن نفس بکشند و تعالی یابند.

اما اوضاع تعامل ما با هم‌کیشانمان چنان‌که باید پیش نرفت. فارغ از دسیسه‌های استکبار جهانی برای جلوگیری از نفوذ گفتمان ناب اسلامی انقلاب ما در جهان اسلام و فارغ از زمینه‌های اثربخشی این دسیسه‌ها در جهان اهل سنت، باید اعتراف کرد که جامعه ما نیز به دلایلی زمینه کارایی حیله‌های استکبار را فراهم ساخته است.

در گذر از قرائت‌های متداول و سنتی ایرانیان از اوضاع همسایگان اعتقادی خویش چه در ابعاد سیاسی و تمدنی و چه در لایه‌های فکری و معنوی نادیده‌های کوچک بزرگ و گاه «بسیار بزرگی» به چشم می‌آید، که نادیده‌ماندنشان ممکن است حتی درون قلمرو فرهنگی انقلاب اسلامی بحران‌آفرین شود.

قاطبه جریان‌های اهل سنت، با وجود اختلافات شدید و گاه خونین، شرق تا غرب زیست‌بوم اسلامی را در دهکده‌ای گنجانده‌اند تا روابط سیاسی فرهنگی و اقتصادی‌شان به دغدغه جدی برای سیاست سازان جهان بدل شود. اما در چنین زمانه‌ای، شیعیان و به خصوص شیعیان ایران، مسیر انزوای کامل را از آن حرکتی در پیش گرفته‌اند که زمانی به کمتر از جایگاه رهبری‌اش راضی نمی‌شدند. ... گویی این جماعت را ناسازتر از طلقا یافته‌ایم! عَسَى ٱللَّهُ أَن يَجعَلَ بَينَكُمۡ وَبَينَ ٱلَّذِينَ عَادَيتُم مِّنهُم مَّوَدَّةࣰ ...

اثر حاضر با عنوان «اطلس رهبران» سعی دارد از دریچه بررسی مؤلفه‌های جریان شناسی، برآورد تأثیر و روندپژوهی تأثیرگذارترین رهبران مذهبی اهل سنت جهان اسلام و جریان تابعه آنها، گامی کوچک و متواضعانه در مسیر قرائتی جامع از صحنه عینی جریان‌های اسلامی باشد.